NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
POZNALIŚMY
SIĘ
TA DWÓJKA
SPOTKAŁA WIELE OSÓB
SPĘDZALI RAZEM DUŻO CZASU
CZYTALI WIELE KSIĄŻEK
SPACERY, PODRÓŻE, LITERATURA
MIŁOŚĆ, CZAS, PRZYJAŹŃ, KOMUNIKACJA
KOLEJNY RAZ OTWIERAM KSIĄŻKĘ O TOBIE
CZĘŚĆ 4
Pojechałem pijany do dawnego domu Dan-i.
A potem...
Czy ja
ją przytuliłem?
Czy to było złudzenie?
Co stało się potem?
Eun-ho!
Wiem, że nie śpisz.
Chodź na śniadanie.
Nauczyłam cię tak pić?
Jesteś już dorosły.
Nauczę cię pić odpowiedzialnie.
Poznasz etykietę od kogoś starszego i mądrzejszego.
- Co jest? - Wypiją to?
Trzymaliśmy dla pani te butelki.
Te są przeznaczone...
tylko dla klientów VIP.
Nieźle, jesteś tu VIP-em.
Trzymam je, by wpasować się w gust każdego klienta.
Tak robią białe kołnierzyki.
W porządku. Zaczynajmy.
Pani Kołnierzyk.
Zacznijmy od wina.
Trzeba umieć je otworzyć.
Masz. Ty ją otworzyłaś.
Kiedy ktoś nalewa ci wina...
Nie trzymaj tak kieliszka, ignorancie.
Kieliszek do czerwonego wina jest szerszy?
Pomyliło ci się. Co dalej?
Tak nalewa się wino.
Obracasz butelkę.
Co dalej?
Teraz nauczę cię pić whiskey.
W zależności od kraju pochodzenia...
Ja wypiję czystą,
ale ty nie piłeś whiskey, więc dodaj lodu.
Zdrowie.
Masz głowę.
Ale widzisz,
sama wiedza nie wystarczy.
Musisz nauczyć się
robić bomby z soju.
Widzisz te bąbelki?
Pij. Do dna.
Teraz bomby z szotami.
Tae kwon!
Boże.
Dan-i!
- Nie wal tak! - Dan-i.
To męska toaleta.
Damska jest tutaj.
Wchodź.
Na miłość boską.
W porządku, Dan-i?
Dan-i. Wchodzę, dobrze?
Spójrz na mnie przez chwilę.
Mam coś na twarzy?
O co chodzi?
O nic.
Chodźmy.
Wyglądam seksownie?
- Razem 356 000 wonów. - Dobrze.
DZWONISZ? STAWIASZ!
- Złoty Dzwonek. - Ktoś zadzwonił?
Panie i panowie.
Mój młodszy brat
skończył 20 lat.
Miałem złe przeczucia.
Czuję, że powinnam jakoś uczcić ten wyjątkowy dzień.
W związku z tym
zapłacę za wasze drinki!
Eun-ho!
Gratulacje.
Mój brat!
Eun-ho! Pij.
Pijmy do dna!
Po co wydałaś tyle kasy?
Bo chciałam.
Wiesz, jakim dupkiem był ten klient?
Ten frajer
złapał mnie za tyłek.
Gdzie on jest?
Tam.
Spiorę go na kwaśne jabłko.
Masakra.
Uważam, że dobrze wydałam wypłatę.
Dzięki temu dupkowi.
Czuję się lepiej.
Jak uważasz.
Prawda?
Poważnie.
Głupol z ciebie.
Wiesz, że jesteś głupkiem?
Tak.
Wiem.
Jestem głupia.
Jest zimno.
Wracajmy do domu, Eun-ho.
Mówiłaś, że ci zimno. Chodź.
Co jest?
Gdzie są moje ramiona?
Chodźmy.
Lepiej, żebyś nie używała ramion.
- Rozepnij mnie. - Chodź.
Rozepnij. Nie wrócę tak do domu.
Mogłem to zrobić już wcześniej.
Rozepnij mnie.
- Nie chcę. - Rany.
Dlaczego...
Czekaj. Chcesz dostać?
Jak śmiesz, gnojku!
Wysiliłam się
i wydałam całą kasę, by nauczyć cię pić.
Jak mogłeś się tak upić?
Gdzie wczoraj byłeś?
U dziewczyny.
U dziewczyny?
Mogłeś powiedzieć.
Po co wróciłeś? Mogłeś zostać.
Sypiasz z każdym, kogo lubisz?
Co ty masz w głowie?
No wiesz.
Trochę zbereźnych myśli.
Dawno nie uprawiałam seksu.
Znowu cię rumienisz.
Jezu.
Czy wczoraj
zasnąłem od razu po powrocie?
Nie wiem. Chyba spałeś.
Nie o to pytam.
Zanim zasnąłem.
Przytuliłeś mnie.
Ohyda.
Całą noc się na mnie gapiłeś.
Nie bądź ohydny.
Jesteś straszny.
Wszędzie masz jedzenie.
Jest coraz gorzej.
Hej, Dan-i!
Sprawdzałam, co jest w środku.
Oddaj to.
- Oddajesz jej ubrania? - Nie twoja sprawa.
Prywatność to podstawa.
Wyjdę pierwsza.
Jedźmy razem.
Jeśli ludzie się dowiedzą, zrobi się niezręcznie.
Pa.
Eun-ho!
Hej.
Dzień dobry.
Proszę.
Co to?
Miałam zostawić ciuchy u ciebie,
bo upiję się i przyjadę znowu.
Nie przyjeżdżaj już po pijaku.
- Co? - Mieszkam z kobietą,
więc nie możesz.
Chodź.
NOWOŚCI
BLADY, WŚCIEKŁOŚĆ
ZAPIERAJĄCA DECH W PIERSIACH WALKA UMYSŁÓW
BLADY, WŚCIEKŁOŚĆ
Wyszła nowa książka.
- Nowa? - Rany.
W końcu.
BLADY, WŚCIEKŁOŚĆ
Panie Cha,
co pan myśli o tym haśle reklamowym?
ZAPIERAJĄCA DECH W PIERSIACH WALKA UMYSŁÓW
Nowa książka, pani Song.
Wybraliśmy to?
Wymyśliłam własne hasło.
Świetne, prawda?
„Zapierająca dech w piersiach walka umysłów”.
Aż chce się kupić.
Co?
Co z nią?
- Co się stało? - Co jest?
Uważaj na słowa!
Przepraszam!
PREZES GO YU-SEON
BLADY, WŚCIEKŁOŚĆ
Dan-i.
Tak?
Co myślisz o tym haśle?
Trafia w punkt.
Idealnie pasuje do książki.
Uważasz, że ci je ukradłam?
Wpadłam na ten sam pomysł.
Na samym początku.
Nie sądzisz chyba,
że wpadłaś na coś, na co ja bym nie wpadła.
Chyba tak nie myślałaś?
Zgadzam się.
Mogła pani wpaść na takie samo hasło
wcześniej ode mnie.
Ale gdyby tak było,
powiedziałaby mi pani o tym, widząc moje.
Zanim wybrano je na spotkaniu.
Postaram się jednak zrozumieć panią
na swój sposób.
Jak?
Podobno Inuici
nie mają słowa na doskonałość.
Nie ma doskonałego wieloryba
ani doskonałego niedźwiedzia polarnego.
To samo tyczy się ludzi.
Nikt nie może być...
idealny.
Wracam do pracy.
Nowi poszli do drukarni.
Nie poszedłeś z nimi?
To złamałoby mi serce.
KALENDARZ: WIZYTA W DRUKARNI
CHA EUN-HO, OH JI-YUL, PARK HOON, KANG DAN-I
Nie były uszkodzone.
Widzicie te dwie ciężarówki?
Są pełne naszych książek.
Niedługo skończą tutaj.
PROSTOTA TO KLUCZ
Zniszczenie to jedyna opcja?
To nic złego.
Nie możemy trzymać tych, które się nie sprzedają.
To kosztuje.
Tę odesłano z księgarni. Ludzie zniszczyli ją, czytając.
Ponad połowa książek
zwracanych z księgarni jest zniszczona,
a wydawcy muszą sobie z tym poradzić.
Te książki wymagały mnóstwa pracy.
PROSTOTA TO KLUCZ
To był poradnik,
ale chciałem natchnąć ludzi.
ZALETY I TRUDY PRACY
Czuję zapach bestsellera.
Musi to pan robić z każdą książką?
Po sam grób.
Spróbuje pan?
Nie, dzięki.
Do wczoraj jeszcze nie istniała.
Ujawniła się nam dopiero teraz.
To fascynujące.
Co za cudo.
To nasze dzieło.
Zalety i trudy pracy.
Wydanie pierwsze.
Autor: Im Seong-mok.
Wydawca: Kim Jae-min.
Redakcja: Cha Eun-ho i Bong Ji-hong.
Marketing: Go Yu-seon i Seo Yeong-a.
Żadna książka nie powstaje sama.
Zawiera też
- nazwiska i serca... - Dzięki.
...wielu ludzi, którzy nad nią pracowali.
PISARZ MIN YEONG-HAN OSKARŻONY O NAPAŚĆ SEKSUALNĄ
Przepraszam.
Mogłabym...
Przepraszam...
Proszę to zdjąć. Przepraszam!
Czytałaś artykuł?
NIEBIESKA NOC NA RÓWNIKU
Co tu robicie? Nie dzwoniliśmy.
Jest niedziela. Powinniście być na randkach.
Nic nie robiłam.
Ja miałem randkę.
- Jak mnie rzuci, będzie na pana. - Tak? Wtedy się pobierzemy.
Chcecie, by wujek Eun-ho był waszym tatą?
- Bardzo! - Bardzo!
Cześć, dziewczyny.
Pan Kim wrócił z parku rozrywki.
Dziewczynki.
To miała być nasza kolejna książka,
ale jej autor zrobił coś złego,
więcej jej nie wydamy.
Dlatego to wyjmujemy.
Co robi wasz tata?
Książki.
Zgadza się.
A o czym tata marzy?
By jego książki
przeczytał każdy na świecie.
Właśnie.
Wybaczcie, że zepsułem wam
przez to niedzielę.
Was też przepraszam.
To głupie.
Nie ma sprawy.
Lubiłem wiarę pana Kima.
Wiarę, że dając z siebie wszystko,
dbając o każdy szczegół, skłoni się ludzi do czytania.
Wiarę, że jedna książka
może zmienić czyjeś życie.
NIEBIESKA NOC NA RÓWNIKU
Nie można sprzedać ich taniej?
Za pół ceny?
Wtedy ludzie je kupią.
Mamy stałe ceny, nie możemy ich obniżać.
A gdyby je oddać?
Zwróconych książek
nie można sprzedać ani oddać.
Gdyby ktoś sprzedał je jako używane,
naraziłoby to naszą sprzedaż.
Przerabiając je na makulaturę, dostaniemy chociaż za papier.
Jesteście z Gyeoroo?
To za makulaturę.
Cienka.
To musi być czek.
Pozbyliśmy się dwóch ciężarówek książek.
Pieniądze za ich zniszczenie
wystarczały na kupno góra 30 nowych.
ZALETY I TRUDY PRACY
Damy radę!
Te książki nie przepadły na dobre.
Po przetworzeniu
znów staną się papierem.
A z naszą pomocą
odrodzą się jako nowe książki.
Zjedzmy wieprzowinę.
Brzmi dobrze.
Tak, panie Kim?
Jestem w drukarni.
Pokazywałem im proces przemiału.
Tam jesteście.
Mnie to złamałoby serce.
To wszystko kasa!
Zamieniła się w pył!
To straszne.
Panie Cha, proszę otworzyć drzwi.
To pani Song.
- Dzień dobry. - Witam.
- Wróćmy razem z pracy. - Dobrze.
Hej, Dan-i!
Sprawdzałam, co jest w środku.
- Już koniec pracy. - Tak.
Moja mama chce, byś spróbował jej kimchi.
Umiecie prowadzić?
- Ja umiem. - Odwieźcie auto do firmy,
zanim się rozjedziecie.
Do zobaczenia jutro.
Wsiadaj.
WYDAWNICTWO GYEOROO
Chodzą ze sobą?
Kto?
A jak myślisz? Pan Cha i pani Song.
Są kimś więcej niż znajomymi.
Prawda, Dan-i? Poczułaś to?
Przyjechała autem firmowym, by wrócić z nim z pracy.
I jej rodzina robi mu kimchi.
Zwykle jest oschła,
a przy panu Cha się uśmiecha.
Coś tam wyczuwam, co nie?
- Nie wiem. - Mylisz się.
Zwykle to wyczuwam.
Chwila. Ja tu widzę inny problem.
Na pewno jedziemy z dobrą prędkością?
Chyba trochę za wolno.
- Co? - Jedź jak trzeba!
Co jest?
O co mu chodzi?
- Boże. - Boję się.
Ty umiesz kierować?
„Ja umiem”.
To straszne!
Bądź cicho.
Masz prawko od niedawna?
Tak, od wczoraj.
Sprzedawca musi być mobilny.
Ten wóz jest wielki!
Jedź prawidłowo!
Nie krzyczcie na mnie.
Chciałam przywieźć kimchi jutro do pracy,
ale byłam w centrum logistycznym, więc zajechałam.
Cieszę się. I tak mi się kończyło.
Sprawdziłam Ji Seo-juna, tego projektanta.
Serio?
Ma 29 lat.
Od początku pracuje w Wolmyeong.
I wiesz co?
Ma dyplom z literatury.
Dlaczego pracuje tylko dla nich?
Sprawdzałam, ale udzielił tylko jednego wywiadu.
Chwila.
Przystojny, co?
PO SPOTKANIU Z JI SEO-JUNEM, PROJEKTANTEM KSIĄŻEK
Pan z wydawnictwa?
To wszystko książki
z wydawnictwa Gyeoroo.
Dlaczego to musi być on?
Poprosiłam redaktora Wolmyeong o numer do niego.
Wyślę ci go.
SONG HAE-RIN NUMER JI SEO-JUNA
UNIWERSYTET HONGIK
Zmień pas na lewy.
Nie mogę oderwać rąk od kierownicy.
Ji-yul, włączysz migacz?
Co to jest migacz?
- To? - Hej.
Przestań. Wyłącz to.
Co ja zrobiłam?
- Co ty robisz? - Boże.
- Co jest? - Serio.
Rany, mijamy zjazd.
Boże. Przejechaliśmy go.
- Co teraz? - Nie moja wina.
Uspokójcie się.
Hoon, zaparkuj.
Gdybym potrafił, już bym to zrobił.
Jedźmy do Pusanu.
Puść kierownicę.
Puść ją.
Spokojnie.
Powoli wciśnij hamulec.
Tak się buduje odwagę.
Masz prawo jazdy, Dan-i?
Tak.
Muszę je odnowić.
Jak wrócimy do domu?
Dzwoni mama.
Obiecałam, że pójdę na randkę w ciemno.
Przepraszam.
Na randkę w ciemno? Dopiero zerwałaś z chłopakiem.
Tak chcesz znaleźć męża?
Wcale nie.
To tylko randka z kawą i ciastem.
Ludzie szukają tam kandydatów do ożenku.
Ja chodzę, by dostać kasę od mamy.
Dobra, załatwię ci te pieniądze.
Szczęśliwa?
Uważajcie.
- Jadę dalej. - Hej!
Nie jedź! Co ty pleciesz?
Pojadę autobusem.
Boże. A co ze mną?
Zostawmy auto tutaj.
Nie jedź.
- Puścić muzykę? - Zapomnij.
Jazda to bułka z masłem.
Mogę kierować stopami.
Jazda to bułka z masłem
Do widzenia.
- Pyszne jedzenie. - Dzięki.
PIEROŻKI SUNHA
Kto to przyszedł. Pan Cha.
Jak się pani miewa?
Tylko jego widzisz, mamo? Jestem niewidoczna?
Nie.
Widzę was oboje.
Jest zimno. Wejdźcie.
Chodźmy.
- Kochanie. - Jesteście.
Witam.
Usiądźcie.
Nie do wiary, że został wolny stolik.
Wszechświat wiedział, że wpadniecie.
Zaczekajcie.
Przyniosę wam nasz specjał.
- Pół mięsa, pół kimchi? - Tak.
Rany, pełno klientów.
To nie kłopot, że przyszliśmy teraz?
Co ty.
Nie widziałeś uśmiechu mamy?
Lubi cię bardziej ode mnie.
To niemożliwe.
Jest miła, bym był miły dla ciebie.
Poprosimy jeszcze kimchi.
Kochanie.
Chwilę.
Moja mama chce, byś spróbował jej kimchi.
Znalazłam w jego domu stanik.
Włożył go do torby na zakupy.
Song Hae-rin trzymała tę torbę.
Jej mama daje mu domowe kimchi.
KIMCHI
Na pewno się umawiają.
Czemu nie odbierałeś?
Dostawałem kosza.
Dlaczego?
Dziwna laska.
To ona zostawiła stanik?
Mówi, że nie wiem, co to miłość.
Mówił, że zerwali.
Gdzie wczoraj byłeś?
U dziewczyny.
Musieli się wczoraj pogodzić!
Dlatego pojechali na kimchi.
KIMCHI
Co tu robisz?
Gdzie masz smycz?
Gdzie pan Parasol?
Nie powinieneś się tak wałęsać.
Przepraszam.
Widzieli państwo dużego psa?
Zerwał smycz.
Niestety nie. Widziałeś jakiegoś?
Nie.
Dziękuję.
Gdzie on jest?
Jest droga.
Kupił mi ją przyjaciel.
Pożyczę ci ją.
Zaprowadzę cię na niej
do właściciela.
Chodź.
Jak...
Kara to 200 000 wonów.
Przywiązałem go przed sklepem,
a gdy wyszedłem z ramenem, już go nie było.
Jak zapłacisz grzywnę?
Nie wiem.
Oddałaś mi za parasolkę?
Znalazłem nawet twoje buty.
Ale nie oddałaś mi parasolki.
Masz już imię dla psa?
Poznaliśmy się tamtego dnia.
Ja jestem Cebulka, ty Parasol.
Jak możemy nazwać
twojego psa?
Buty?
Zbyt dziwnie?
To był deszczowy dzień.
Zatem...
- „Bi” jak deszcz? - A Geum-bi?
Brzmi dobrze.
Co myślisz?
Podoba ci się „Geum-bi”?
Zaczekasz chwilę?
Pójdę po parasolkę.
To zajmie tylko...
Daj mi dziesięć minut.
A może...
zjesz ze mną ramen, jeśli jesteś głodna?
Dodam trochę cebulki.
PIEROŻKI SUNHA
Proszę.
Dziękuję za kimchi.
Nie ma sprawy.
Zawsze mamy go pod dostatkiem.
To żaden problem.
Dam mu pierożków.
- Rany, mamo. - Wystarczy.
Następnym razem.
- Chodźmy. - Dobrze.
- Odprowadzę go. - Dobrze.
- Do widzenia. - Zapraszamy.
Dobrze.
Będziemy czekać.
Moja mama to ziółko, co?
Musisz jeszcze dojrzeć.
Przez ciebie przykro mi, że nie mam mamy.
Zapomniałam.
Twoja mama mi ją przypomina.
Choć moja nie była taka ciepła.
Nie przyjeżdżaj już
po pijaku.
Mieszkam z kobietą.
Dziękuję. Do widzenia.
Wpadnijcie ze znajomymi.
Dam wam porcję ekstra.
Dziękuję.
KOTLET WIEPRZOWY
Co się dzieje?
Idź już.
Znasz go?
- Nie, zjem wieprzowinę. - Co?
Dobrze, idę.
Uważaj na siebie. Do jutra.
KOTLET WIEPRZOWY
Nie ma go.
Wyjechał z kobietą
i już nie wróci.
Witam.
Eun-ho.
Kto to, kochanie?
Kochanie, lepiej...
Chodź.
Zaczekaj za rogiem.
- Kto to? - Usiądź tam.
Eun-ho.
Eun-ho, jest zimno.
Wyjaśnię ci.
Wszystko wyjaśnię.
Chcesz to po prostu wyjaśnić?
- Żartujesz sobie? - Co?
Czemu miałbym żartować?
To nie żadne żarty.
Wszystko wyjaśnię.
Łżesz jak pies.
Eun-ho, zaczekaj!
Proszę, przestań!
Ona jest w ciąży!
Hej!
Tylko raz.
Walnę cię tylko raz, Dong-min.
Eun-ho!
Jak śmiesz tak do mnie mówić?
Nie jesteś bratem Dan-i.
To przeszłość. Czego chcesz?
Zaczekaj.
Czekaj, Eun-ho!
Kochanie!
ZAMKNIĘTE WCZEŚNIEJ
Ile wie Dan-i?
Wie, że się z kimś spotykałem,
ale nie wie o ciąży.
Wyjazd do Kanady...
Muszę mówić wszystko?
Co to da, jeśli Dan-i dowie się, że wciąż tu mieszkam?
Żartujesz?
Wiesz, co ona...
Daj telefon.
Po co ci on?
To mój numer. Masz odbierać.
Nie mamy o czym rozmawiać.
Wyślij Dan-i maila.
Przeproś za całą sytuację.
To wszystko?
Powiem o Kanadzie.
Wyślę ci jej numer konta.
- Wyślij wsparcie na dziecko i alimenty. - Co?
To nie jest nasza knajpa.
Należy do moich rodziców.
Cicho.
Dobrze.
Wyślę jej pieniądze. To też moja córka.
Ale alimenty...
Rozwiązaliśmy to podczas rozwodu.
Wyślij je, bo będę wpadał codziennie.
Będę stałym klientem.
- Wpaść jutro? - Ile?
Ile mam jej wysłać?
Kochanie, to boli.
Straciłam swój dom.
Zamierzali zburzyć dom,
więc pomieszkiwałam tam
bez wody i prądu.
Dość już wypłakałam w tym roku łez.
Wszystkie te łzy nauczyły mnie,
że płacz
niczego nie rozwiązuje.
Co za idiota.
Wygląda świetnie.
- Smacznego. - Dziękuję.
Dan-i.
Jesteś w domu?
PIERWSZA WYPŁATA PREZENT DLA JAE-HUI I EUN-HO
Po co kupiła nowe? I tak korzysta z próbek.
KSIĄŻECZKA BANKOWA KANG DAN-I
Nie skończyłem go.
Dasz mi go, kiedy będzie gotowy?
Jasne.
Napij się herbaty.
Mam na drzwiach cyfrowy zamek.
Dziwi cię to.
Na pewno masz powód.
Każdy ma jakiś powód.
Innych to dziwi.
Bawi mnie pani, pani Cebulko.
Cóż...
Nie znasz mojego imienia.
Czy nie o to pytają ludzie?
O wiek, imię, zawód.
W tej kolejności.
Też musiałabym odpowiedzieć.
Wiek, imię, zawód.
Które?
Wszystkie zabronione.
Słodko.
Te pytania to nie problem.
Kiedy się na nie odpowie,
ludzie chcą jeszcze więcej.
Moje życie nie jest takie proste.
Domyśliłem się.
Szłaś boso, z cebulką
i bez parasolki.
I piłaś soju,
kiedy się poznaliśmy.
Pani Cebulka i pan Parasol.
Ładnie.
Znajomi z okolicy.
Też mi się podoba.
W weekendy możemy grać w badmintona.
A gdy pada, jeść ramen.
Naleśniki z cebulkami.
Mogę opiekować się Geum-bi.
- Serio? - Tak.
- Na pewno? - Tak.
Super.
Owszem.
Eun-ho, wróciłam.
Gdzie byłaś?
Światło.
Klapki.
Na pewno nie odłożyłeś suszarki.
Tak?
- Dobre. - Nie?
- Często tam chodzisz? - Rodzice Hae-rin mnie lubią.
Powinni zobaczyć, jaki jesteś leniwy w domu.
Gdzie byłaś?
Na kolacji?
Tak, ze znajomym z okolicy.
Ostatnio na siebie wpadliśmy.
Kto to?
Jadłaś kolację z kimś, kogo nie znasz?
Nie wiem, jak się nazywa.
To pan Parasol, a ja jestem pani Cebulka.
To dziecinne.
Zjadłam z nim ramen.
Co? To facet?
Byłaś u gościa, którego ledwie znasz?
A co? Nie mogę?
Nie wiesz, co oznacza jedzenie ramenu?
Yoo Ji-tae wyjaśniła to
Lee Young-ae
w One Fine Spring Day.
Zapytała go: „Zostaniesz na ramen”?
A potem...
Co się stało?
Przespali się ze sobą.
Właśnie.
To niebezpieczna oferta.
Teraz się wkurzyłam.
To jakiś zboczeniec.
Nie wierzę, że zjedliśmy ramen.
Eun-ho.
Jestem czarująca?
Żartujesz?
Lepiej uważaj.
Zapytaj go o nazwisko i zawód.
Nic o nim nie wiesz,
ale to twój znajomy?
Świat jest niebezpieczny.
Po co mam kogoś tak znać?
Wystarczy mi jedna taka osoba.
Ktoś, kto mnie zna i kogo znam ja.
Tylko jedna.
Umyj zęby.
Dan-i.
To ja, prawda?
To ja cię znam.
A kto inny?
Aż do końca
To ja
Jesteś wcześniej.
Dzień dobry, pani Seo.
Interesuje cię reklama.
To ważne w książkach.
Tak, w agencji reklamowej...
COPYWRITER: KWIECIEŃ 2006 - MAJ 2012
AGENCJA REKLAMOWA
CERTYFIKAT PRACY
Pracowałam tam na pół etatu.
Kiedy byłam młoda.
Czas pędzi.
Mam sporo do nauki,
więc zaczynam od początku.
Ta książka
jest nieprzydatna, bo jest stara.
Ta wymienia przestarzałe strategie.
Autor nie miał zapału, więc to strata czasu.
Zobaczmy.
Dobra.
Media społecznościowe to klucz. Naucz się reklamy online.
Dziękuję, pani Seo.
Przeczytaj ją i przyjdź.
Polecę ci kolejną.
Dobrze.
Dziękuję.
Redaktora nie ma dziś w biurze?
Spotyka się z panem Ji Seo-junem.
Serio?
Razem z prezesem Kimem.
Dlaczego?
Pan Cha lepiej radzi sobie sam.
Chyba żartujesz.
Nie jestem prezesem z przypadku.
„Muszę być ważny,
skoro na spotkaniu jest prezes”.
Tak pomyśli.
Ale proszę nic nie mówić.
Na spotkaniu z panią Kang
obiecał jej pan fortunę.
Proszę tak nie mówić.
Podpisała z nami umowę, bo ją poruszyłem.
Dzisiaj takie słowa pana pogrążą.
Chwila. Załóżmy się
o miesięczną wypłatę.
W porządku.
- Umowa. - Zakład o wypłatę.
Umowa!
Piękny widok.
W kawiarni powinno się czytać.
Zna pan tę?
Była sensacją
zarówno w Europie, jak i w Japonii.
To on.
Projektant Ji Seo-jun.
Przegra pan w pięć sekund.
Chodźmy.
Witam, Cha Eun-ho.
Prezes Kim Jae-min z Gyeoroo.
Usiądźcie.
Cóż...
Jesteśmy sobie przeznaczeni.
Gdy spotkałem pana w księgarni,
pomyliłem pana z modelem.
Nie widziałem tak przystojnego projektanta.
Książka, którą pan reklamował, słabo sobie radzi.
To pewnie straszne.
Tak.
Oczywiście.
Czytałem wszystkie książki,
jakie wydaliście.
Dziękuję. Też miałem oko
na pańskie okładki.
Byłem ciekaw, kiedy odebrałem od was telefon.
Nie pytałem o szczegóły,
bo chciałem poznać pana osobiście.
I jak?
Wygląda pan lepiej na żywo.
Wkurza to pana.
Trochę.
Ma twarz, która się nie nudzi.
Samo spojrzenie podnosi morale.
W związku z tym
proszę do nas dołączyć.
Zapłacimy więcej niż inni.
Podwoimy stawkę Wolmyeong.
Coś zabawnego?
Plotki o panu są prawdziwe.
- Słucham? - Jest pan biznesmenem,
panie prezesie.
Zarabiając na książkach, zbudował pan biurowiec
i kupił kolejny obok.
Nikt w branży nie ma lepszego auta.
No i to spotkanie w księgarni.
Niezwykłe, że plotki są prawdziwe.
- Jestem zaciekawiony. - Panie Ji Seo-junie.
Plotki nie mówią wszystkiego.
Po bliższym poznaniu dużo zyskuję.
W każdym razie...
Nie zamierzam pracować z Gyeoroo.
Jak mówiłem,
chciałem poznać pana Cha.
Nie lubi pan Gyeoroo?
Czy tylko mnie?
Czemu miałbym kogoś nie lubić?
Dzielimy branżę.
Mam kilka pytań.
O Gyeoroo?
Śmiało.
Dowie się pan więcej, jeśli do nas dołączy.
Odpowiecie mi?
Oczywiście.
Jeśli odpowiedź będzie satysfakcjonująca,
podpisze pan umowę.
Wciąż
utrzymujecie z nim kontakt?
Z kim?
Z pisarzem Kangiem Byeong-junem.
Proszę o szczerość.
Możecie mi powiedzieć,
co u niego słychać?
Proszę przestać,
proszę pana.
Ciekawi mnie to.
Pewnego dnia najlepszy pisarz w całej Korei,
wciąż aktywny zawodowo, wycofał prawa do publikacji,
ogłosił koniec kariery
i przekazał je małemu wydawcy,
z którym wcześniej nie pracował.
I odszedł na emeryturę.
Wydawca wykorzystał to,
by zrobić karierę.
Czemu przekazał
prawa do publikacji Gyeoroo?
Nie zaspokoimy pańskiej ciekawości.
Przepraszam.
Hej.
Plotki są prawdziwe?
Gyeoroo chciało zdobyć prawa
i dlatego zamknięto pana Kanga.
Co...
To absurd.
Jest pan jednym z założycieli. Na pewno pan wie.
Jest pan fanem Kanga.
Na pewno pan wie.
To on dał nam prawa.
Każdy ma prawo odejść.
Tego właśnie chciał.
Zaginął?
Zamknęliście go?
Eun-ho, zostaw pana.
Co to ma być?
Po zniknięciu pana Kanga
ludzie rozsiewali dziwne plotki.
Jest ich pełno.
Ale...
też go nie widzieliśmy.
Nic nie wiemy.
Być może,
ale wiem, że pan Cha coś wie.
I odkryłem to dziś.
Nie ma co o tym myśleć.
Plotki w tej branży to norma.
Po ogłoszeniu końca kariery
oddał nam prawa do publikacji
i zniknął.
Tylko my czerpaliśmy zysk z jego książek.
Plotki były nieuniknione.
Nie zarabiamy na tym.
Oddajemy każdy grosz.
Ale skorzystaliśmy na tym.
„Firma, której Kang Byeong-jun oddał prawa”.
Dzięki temu się rozwinęliśmy.
Mogliśmy zainwestować
i ściągnąć kolejnych pisarzy.
Przepraszam. To moja wina.
Miał pan tak nie mówić.
To pan nosi brzemię, nie ja.
Nie. Proszę tak na mnie nie patrzeć.
Wiem, jestem fajny
i mnie pan lubi.
Mimo wszystko,
jeśli chce pan coś powiedzieć, to krótko.
W tym miesiącu nie ma pan wypłaty.
Pan stawia.
Dlaczego pan nie pije?
Będę potem kierował.
Odwiedzi go pan?
Też jechać?
Nie, pojadę sam.
Smacznego.
Plotki są prawdziwe?
Gyeoroo chciało zdobyć prawa
i dlatego zamknięto pana Kanga.
To pan nosi brzemię, nie ja.
UTWORZONO KONTO EDYTUJ PROFIL
Jeszcze nie wrócił.
DAN-I
Gdzie jesteś? Wracaj do domu.
Czekam na ciebie.
Nie odpowiada. Gdzie on jest?
Martwię się.
Ty, który kochasz gwiazdy
Tak, ty
Nie bądź rozczarowany
Nie zadręczaj się
Utraconą miłością
Hej, mały
Bo gwiazdy
Chronią cię
Ciemność odeszła
I ty również
Nie smuć się tak
Przez miłość, której nie ma
Nie smuć się
Mój miły
Gwiazdy świecą
Na ciebie
Eun-ho.
Dlaczego tam siedzisz?
Księżyc jest piękny.
Racja.
Też cię potrzebuję.
Osoby, która mnie zna.
Nawet gdy świat odwraca się plecami.
„Na pewno miał powód. Musi być wyjaśnienie.
Na pewno chciał ochronić coś,
co jest dla niego cenne”.
A ty...
Chociaż ty...
dasz mi kredyt zaufania, prawda?
Księżyc jest piękny.
Owszem.
Dan-i.
Tak?
Zaśpiewaj mi.
Co?
To, co wcześniej.
Ty, który kochasz gwiazdy
Tak, ty
Nie bądź rozczarowany
Nie zadręczaj się utraconą miłością
Hej, mały
Bo gwiazdy cię chronią
SĄ NOCE, KIEDY CHCIAŁBYM, BY WIEDZIAŁA,
CO CZUJĘ, BEZ ŻADNYCH SŁÓW.
JESTEŚMY JAK KSIĄŻKI. CZEKAMY, AŻ KTOŚ ZNAJDZIE NAS I OTWORZY.
ZAMARŁEM. CHCIAŁEM UKRYĆ DRŻENIE RĘKI, KIEDY WYCIERAŁEM JEJ USTA.
PEWNEGO CHŁODNEGO DNIA POJĄŁEM, ŻE JUŻ OD DAWNA KOCHAM DAN-I.
POZNAJĘ LUDZI W FIRMIE.
NIE MOŻNA ŻYĆ BEZ INNYCH.
„U DZIEWCZYNY”
BAŁEM SIĘ, ŻE MNIE PRZEJRZY.
SEKRETY WYCHODZĄ NA JAW.
WOLAŁOBY SIĘ ICH W OGÓLE NIE ZNAĆ.
Porady o reklamie?
- Tak. - Tak?
Może my to zróbmy?
Bycie pisarzem jest najważniejsze?
Dam mu nauczkę.
Chyba nigdy
nie myślałam o głębokiej miłości.
Uśmiech Dan-i daje mi szczęście.
Jej płacz łamie mi serce i doprowadza do szału.
Jestem ciekawy swoich uczuć.
Facet, którego lubię, nie lubi mnie.
Nawet nie wie, co czuję.
Po prostu się widujemy.
Napisy: Krzysztof Zając